Zdjęcia w tej części albumu przedstawiają Warszawę, jaką Rufin Morozowicz znał, kochał, gdzie pracował, dzielił radości i smutki, gdzie jako brzydki, chudy, kapryśny, z małymi oczami i cienkimi nogami aktor, potrafił jednym ruchem ręki – ba, jednym ruchem powiek – rozbawić całą salę teatru.


Kolejne ujęcia na zasadzie wspomnień opowiadają – tak, ja tu byłem, tu żyłem i pragnę o tym opowiedzieć przy pomocy tych fotografii.